"شبح"

چهل و ششمین بلیط را به راننده دادم و سوار شدم.اتوبوس به راه افتاد من سرم را به صندلی تکیه داده بودم و میان کلاف سردرگم افکارم دنبال یک رشته سفید می گشتم، راننده گاهی با چشمهای ورقلمبیده مرا چپ چپ نگاه می کرد،بی تفاوت سرم را به سمت راست چرخاندم و تمام افکارم از سمت چپ مغزم به سمت راست سقوط کردند، از انجایی که سمت راست مغز من جایی است که تصویر چشمهای تو تکرار می شود من شروع کردم به تصویر کردن چشمهای تو روی بخار شیشه.اتوبوس ایستاد.چند نفری سوار شدند و در بسته شد.مرد میانسالی کنار من نشست تنش به طرز عجیبی بوی سیگار  می داد ، قیافه اش شبیه ادمهایی بود که به همه چیز ادم کار دارند.دوباره شروع کردم به تصویر کردن،انگشت که روی شیشه می کشیدم بخار روی ان تبدیل به اب می شد و روی شیشه می غلتید و چشمهای تو تبدیل به یک تصویر نا مفهوم و گنگ می شد.من منتظر بودم که دوباره بخار شیشه را بپوشاند که احساس کردم مرد با دست راست شانه چپ مرا تکان داد و منتظر بود که من صورتم را برگردانم تا چیزی بگوید، من بی تفاوت نگاهم را برگرداندم ، مرد گفت"چرا ریشت رو درست اصلاح نکردی زیر گلوت مونده ،ها " من گفتم "اونا ریش نیست ، پرزهای طنابه که از بعد از ظهر ساعت سه همین جور روی پوستم که عرق کرده بود  مونده" مرد بی انکه چیزی بگوید بلند شد و چهار صندلی  عقب تر نشست و من دوباره نگاهم را به سمت شیشه بخار گرفته  برگرداندم.